05. juli 2015 · 2 comments · Categories: Blog

 

“We leren beter als we eigenaar zijn van ons eigen leerproces. En dat is belangrijk in een samenleving waarin een leven lang leren cruciaal is om mee te blijven doen.” Ik ben paardencoach maar ik ben ook vooral stafmedewerker communicatie bij een samenwerkingsverband van basisscholen. En daar hoor ik deze gevleugelde uitspraken meerdere malen per dag. Het is ons mantra.
Eigenaar van je eigen leerproces als je 7 bent? Of 12? Ik vind het knap. ‘Dit heb ik geleerd, dat is de volgende stap en daar heb ik zus en zo voor nodig’. Als ik met mijn onderwijsgevende collega’s praat, vertellen ze me dat kleuters dit zelfs al kunnen als je het aanboort en begeleidt. ‘De leerknop staat al aan. Het is meer een kwestie van wegblijven van de uit-knop’, zeggen ze. Ik ben trots op ze.

Voor wie dit onderwijs niet heeft gehad, is er paardencoaching! Wie met paarden werkt, zal de regie van zijn leerproces ter hand moeten nemen. De paarden zorgen namelijk voortdurend voor leervragen waar alleen jij het antwoord op weet. En heb je het antwoord gevonden, dan stellen ze weer een nieuwe vraag.

Consequent

Navenja op weg naar trainingscentrumNavenja, het coachpaard waarnaar Navenja’s paardencoaching is vernoemd, staat met een peesblessure in een revalidatie- en trainingscentrum. Daar leert ze een ander bewegingspatroon dat haar pees moet gaan ontlasten. Haar trainer is bijzonder congruent. Ze weet voor 100% wat ze doet en wat ze wil (lees meer over congruentie). Ze vertelt dat in paardentaal en is daarin zeer consequent met al haar trainingspaarden en dus ook met Navenja. Ik ben wat minder consequent. Navenja is mijn kind, mijn collega in ‘ons bedrijf’, mijn leermeester, mijn maatje. De dingen lopen door elkaar bij ons. En ik houd van haar en ik heb dus wel eens verwachtingen… dat zij van mij houdt bijvoorbeeld.

Dit gezegd zijnde, ik geef – laten we zeggen – meer ruimte. Ik laat haar soms de leiding nemen. Ik laat haar het wilde paard in zichzelf uiten bijvoorbeeld. Maar in een schema van zes weken waarin ‘het achterbeen naar voren moet, het bekken gekanteld, het gewicht van de binnenschouder af, de lengtebuiging verbeterd’ en nog wat van die rare paardtrainingstechnische concepten, is geen tijd voor jezelf uiten. Er zijn strakke kaders en een stappenplan. Een vaste routine ‘werkt’ dan over het algemeen goed bij paarden. Consequentie is het mantra. En om Navenja niet in de war te brengen met twee soorten routines – en iets teveel ruimte – mag ik maar één keer per week langskomen van de trainer. Even slikken…

 Energie

Gisteren was zo’n dag dat ik mocht langskomen om de training bij te wonen. Op mijn bankje aan de kant, was ik blij te zien dat ze alweer zoveel beter liep. Vanbinnen zette ik elke pas samen met haar. En toen begon Navenja al iets aan de afspraken met haar trainer te morrelen. En ik merkte dat dit door mij kwam. Ik merkte dat ik het bankje onder mijn billen niet meer voelde en met mijn energie helemaal bij haar was. Als ik op haar beweging focus, versmelten wij. Dat is mooi en iets waaraan we lang hebben gewerkt. We zetten nu de eerste passen in synchroon bewegen naast elkaar in vrijheid, liberty training (tenminste voor de peesblessure roet in het eten gooide). Maar versmelten is niet handig in dit geval. Navenja heeft nu een andere partner, haar trainer.

Ik probeerde mijn energie terug te trekken, het bankje onder mijn billen te voelen, alleen gewaar te zijn, haar beweging te observeren alsook hoe blauw de lucht was en hoe groen het gras. Bij mensen en in mijn werk gaan gewaar-zijn (lees meer over gewaar-zijn) en vergroten of verkleinen van mijn energiecirkel me al goed af. Als ik een focusgroep van ouders leidt over hoe zij de school van hun kinderen ervaren, is het handig om mijn energiebubbel te laten samenvallen met die van hen. Dan voel ik wat er echt speelt. Als ik mijn standpunt moet verdedigen tegenover een manager in een slechte bui, is het beter om mijn bubbel klein rond mezelf te houden, bij mijn eigen verhaal te blijven en te hopen dat hij gaat mee-resoneren met mijn kalme hartslag.
Ook nu schotelde Navenja mij weer een nieuwe leervraag voor terwijl ik twee weken niet eens bij haar mag komen: hoe doe ik dit bij iemand waarvan ik zielsveel houd? Hoe kan ik dan aandacht geven zonder het versmelten van energiebubbels?

Wat leert de ander

En dan is er nog de vraag, wat is goed voor Navenja? Wat is goed voor diegene waarvan je houdt? In eerste instantie heb ik natuurlijk flink tegengesputterd tegen het feit dat ik twee weken geen contact mag met mijn kind. Maar, realiseer ik me nu, misschien kan Navenja nu ook meer eigenaar van haar eigen leerproces zijn? Paarden reflecteren niet zoals wij mensen dat doen maar ze leren wel. En zijn of worden we eigenaar van ons leren door menselijke reflectie of door voelen, vertrouwen, ruimte en beloning? Ik ben benieuwd wat Navenja leert in dit proces.

Een ding is zeker: we won’t be leaving by the same road that we came by. (My shadow, Keane)

 

  • Benieuwd wat jij kunt leren van jezelf? Kijk eens in de paardenspiegel. Ik help je de antwoorden te vinden die je zelf al in je hebt.
  • Heb jij wel eens last van energieën van anderen? Alsof je de buien van anderen of de sfeer in een groep teveel opneemt en jezelf daarin verliest? Kom eens met de paarden werken en ontdek hoe je dit verandert.

2 reacties

  1. Mooi zoals je jouw (leer)proces beschrijft met je zieke paard. Loslaten van iemand waar je van houdt om diegene beter te laten worden is een hele opgave!

  2. Prachtig omschreven Eva! Ben zeer benieuwd hoe het nu met Navenja is en of je al vooruitgang ziet nu ze bij Astrid is? Het lijkt me zó moeilijk haar zo’n lange periode volledig ‘over te geven’ aan iemand anders… al is natuurlijk in goede handen 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *